اگر در مورد نحوه تربیت فرزند خردسال خود (٢ تا ٧ ساله) سوالی دارید در قسمت نظرات درج کنید تا ظرف یک تا ده روز (به خواست خدا)  پاسخ داده شود.

=توجه:  در سوالات خود، حتما سن و جنس فرزند خود را ذکر نمایید.

اکثر مطالب جدید این وبلاگ را در قسمت نظرات این قسمت پیگیری نمایید.

در صورتی که می خواهید سوالتان خصوصی باشد و هویت شما برای سایرین فاش نشود فقط ایمیل خود را بنویسید و نام واقعی خود را ننویسید. در صورتی که سوال بسیار خصوصی است و مایل به پاسخ از طریق ایمیل دارید در متن سوال خود آن را ذکر نمایید.

موفق باشید.

 با سلام. از آنجا که چارچوب و محدودیتهای یک وبلاگ،گنجایش یک سایت پاسخگویی به مسائل تربیتی را ندارد لذا بر آن شدم که در فرصتی مقتضی، این وبلاگ را به سایت تخصصی در زمینه تربیت فرزند تبدیل نمایم. در اداره این سایت به کمک شما عزیزان نیازمند بوده و از اعلام همکاری شما در مشارکت در پاسخگویی و تبادل تجربیات تربیتی استقبال می نماییم.

  آنچه مد نظر است سایتی حاوی «تالار گفتگو و تبادل نظر» (Forum) با امکان مشاهده دسته بندی ها و پرسش و پاسخ هاست.

  با وجود مشغله فراوان حقیر امیدوارم با یاری و دعای شما بتوانیم در این راه قدمی برداریم و باری را بر دوش کشیم.

با تشکر و احترام

مدیریت وبلاگ تربیت فرزند - شریک

اگر آزاد خورد در بزرگی دیگر حریص نمی‌گردد. اگر آزاد بازی کرد دیگر شیطنت و مردم‌آزاری نمی‌کند. اگر آزاد دوید دیگر آرام خواهد نشست. اگر امر و نهی کرد و دیگران گوش فرا دادند در بزرگسالی نیز اطاعت خواهد کرد و تمرد نمی‌کند.

قانون تربیت بسیار ساده است: تا هفت سال کودک آزادانه بازی کند و آزاد باشد.

  عمل به این دستور قدری مشکل است، زیرا باید وی را از خطر نیز دور نگاه دارید. هم محدود نکنید و هم محدود کنید.

  راه حل به این است که تا قدر ممکن اسباب خطرآفرین را از دسترس وی دور کنید، و نه اینکه او را از وسایل خطرآفرین!

  محیط را امن کنید نه او را مجبور به رعایت ایمنی.

انشاءالله موفق باشید.

بازی نقش اصلی و حیاتی برای کودک دارد. وظیفه او بازی  و بچگی کردن است.

بچه ای که بازی نمی کند، بیمار است.

همه چیز در بازی بروز می کند: خلاقیت ، احساسات ، هوش ،  . . .   .

پس ..................... بازی را حقیر نبینیم.

بچه هر چیز و هر کس را به بازی می گیرد. بهتر است ما یکسری ابزار و شرایط و همراهیها را برای کودک به وجود  آوریم تا بازیهای گوناگون و غیر خطرناک انجام دهیم.

برای بازی با کودک اصول زیر را فراموش نکنید:

١. کودک شما باید همبازی داشته باشد.

٢. شما باید کودک شوید.

٣. هیچوقت کلمه "نه" یا "نمی شود"  را بکار نبرید. (بصورت مثبت بکار برید مثلا بگویید: بهتر نیست اینگونه عمل کنیم.)

۴. تایید بچه اعتماد بنفس را بالا می برد.

۵. از کودک کمک بخواهید تا یاد بگیرد کمک بخواهد. ( بزرگتر که شد مشورت می خواهد)

به سراغ بازیها می رویم:

١. قاب طبیعت ١ -- با بچه همراه شوید در بیرون منزل و اشیای غیر کثیف را جمع کنید و روی یک کاغذ یا مقوا همراه بچه بچسبانید  .

اثرات بازی:پس از ساخته شدن قاب آن را همراه هم به دیوار اتاق بچسبانید و هر کس که به منزل آمد تابلو را نشان داده و کودک را تشویق کنید.این کار اعتماد به نفس کودک را بالا می برد.

قاب طبیعت بعدی را با مداخله بیشتر کودک انجام شود و سپس بجای قاب اول بچسبانید. تا یاد بگیرد زیباییها رفتنی هستند.

بزرگترین مانع رشد خلاقیت کودک برخورد نادرست پدر و مادر و مربیان است.

در این موضوع ابتدا به بررسی ویژگی های افراد خلاق می پردازیم و سپس بازیها و راهکارهایی برای افزایش خلاقیت کودک ارائه می گردد.

ویژگیهای افراد خلاق :

1.  در حال زندگی می کنند. می بینند . مشاهده می کنند. در گذشته یا آینده نیستند.

درست مثل کودک.

2. کنجکاو و پرسشگر . سوال یعنی شروعی برای حرکت از الف به ب.

اوج آن در کودک سن 2 تا 3 سالگیست.

3. انعطاف پذیرند. نقد پذیرند . به استقبال تغییرات می روند. در واقع از تغییرات نمی هراسند.

کودک از یک مسیر که منحرفش می کنند یه راه جدید پیدا می کند.

4.خطرپذیر و  اهل ریسک هستند. جسارت انجام عمل  دارند.

سوال : چهار خط مستقیم طوری رسم کنید که از همه نقاط بگذرد . بدون برداشتن خودکار و برگشت روی خطوط؟

1       2       3

4       5       6

7       8       9

پس از تفکر در حل مسئله، راه حل آن را در ادامه مطلب مشاهده کنید:

به زودی ..

به زودی ..

به زودی ..

* راهکار ارائه بدین جلوی جیغ کشیدنم و گاهی تلنگر یا تنبیه کوچک بچه هام رو خودم بگیرم.قبل از اینکه دیر بشه... دیر شده به نظرتون؟؟؟؟؟؟ 

: هنوز به نظر نمیرسه دیر شده باشه، مگر واقعا عصبی باشید و زیاده روی کرده باشید طوری که کودکانتان از رفتار شما واقعا بترسند. درباره نحوه تلنگر و نیز تنبیه باید جداگانه بحث شود. درباره جیغ کشیدن نیز بسته به مورد و شدت آن داره. انشاءالله صحبت می کنیم.

* یه مشکل دیگه ام اینه که خیلی دوست داشتم کتاب بخونن. و براشون بخونم. اما عشق اینن که کتاب رو پاره کنن. یا حتی یکیشون کمتر پاره میکنه. من بواسطه این که اون یکی پاره نکنه به همون هم کتاب نمیدم.

-: کتاب خوانی کودک را از سن سه به بالا شروع کنید. قبل از آن باید خودتان شفاهی قصه بگویید و او بشنود. از 3 به بعد می توانید عکسهای کتاب را به او نشان دهید یا با او نقاشی بکشید. (البته از چهار سالگی به بعد این امور را بهتر انجام می دهد) . به هر صورت او را آزاد بگذارید و اگر دوست ندارد بهیچوجه او را مجبور نکنید. فراموش نکنید:

سن آموختن پس از هفت سالگی است. کودکتان بیش از هر چیز نیاز به بازی و محبت دارد.

.. چه خوب بود بچه ها یک گوشه می نشستند و آرام بازی می کردند .. چه خوب بود بچه ها حرف گوش می کردند و اینقدر مرا عصبی نمی کردند .. چه خوب بود بچه ها خرابکاری نمی کردند .. چه خوب بود .. .. اونوقت از داشتن بچه احساس خوبی داشتم و شاید چندتا بچه دیگه هم می اوردم ! به هر حال هر گلی یه بویی داره، مگه نه؟! اما حالا واقعا اعصاب می خواد .. یک اعصاب فولادی .. از صبح تا شب (نصف شب) مثل یک جن بالا و پایین می پرند و به هر چیزی دست می زنند. عقل هم که ندارند (هر چند این روزها بزرگترهاش هم دست کمی از اونها ندارند). راستی ما مادرا (و بعضی باباهای دلسوز) چه گناهی کردیم که اینقدر باید زجر بکشیم؟ این چه دنیاییه .. خدایا این معما رو برام حل کن ..

این گفته ها کم و بیش درد دلهای شما هم هست. اینطور نیست؟ فکر می کنم به جای اینکه بخوام جواب بدهم  و جور دیگه ای به دنیا نگاه کنم بهتره شما در این مورد نظر بدهید. و مطمئنم حرفهای شما بهتر از حرفهای یک نفره من خواهد بود. بنده هم در این گفتگو مشارکت خواهم کرد. منتظر صحبت ها و نظراتتان هستیم. فرصت را غنیمت شمارید ..

* دلم میخواد یه زمان کوتاه برای خودم باشم اقلا.

-: فرزندتان هم خودتان است. آیینه شما و رفتارتان است. مهم ترین کارتان تربیت و مواظبت او باید باشد. البته زحمت شما در آینده جبران میشه. اگر به کارهای ضروری خود نمی تونید برسید یا باید از اقوام و دوستان در نگهداری فرزند کمک بگیرید (زندگی دست جمعی نه منفرد) و یا خلاقانه برای کودک دلبند خود کار و بازی بتراشید. و این نکته:

«اگر برای کودک خود کار نتراشید و او را سرگرم نکنید، او شما را سرگرم خواهد کرد و به کار خواهد گرفت»

* .. علاقه داره یه چیزی بکنه تو بینیش ... هر چیز کوچک رو فرض کنین.

 -: بهترین کار اینه که مواظب وسایل باشید و در اختیارش قرار ندید و دائم مواظب باشید کار خطرناک نکنه. امتحان و کنجکاوی طبیعت انسان است و حق اوست. اگر گریه کرد به او وسیله جایگزین مناسب دیگه ای بدین. و اگر راضی نشد از تکنیک «عوض کردن موضوع» استفاده کنید؛ حواسش رو به کار یا بازی دیگه ای پرت کنید. خوشبختانه در این مورد کم حافظه اند.

* همدیگه رو هل میدن.. سر اسباب بازی که هر دو نفر عین همان را دارند جنگ میکنن.. بابای بچه هم شبها واقعا دیر میاد. من حقیقتا کم میارم.

-: تربیت بر دوش پدر و مادر است نه مادر به تنهایی. اگر روش زندگی هایمان را اصلاح کنیم (ساده تر گرفتن و کمتر خرج کردن) مسلما اوقات بیشتری برای زندگی خواهیم داشت. البته رهایی از زندگی ماشینی راحت نیست ولی ممکن است. شغل پدر را اگر ذکر می کردید بهتر بود. اگر راهی نداشت و پدر زودتر نمی آید، بهتر است بازی کردن با بچه ها را بیشتر کنید. اول بچه بعد کار؛ اینطور آزار بچه ها خیلی کم میشه، امتحان کنید!

توجه شما را به مطلب «چرا بچه شیطنت میکند و چرا عصبانی میشویم» جلب می کنم.

و اینک پاورقی های بنده در پاسخ به نظرات و پرسشهای شما:

* بچه ها کتاب یا جزوه دستم ببینن پاره اش میکنن.

-: پاره کردن ورق طبیعی است (همانطور که خودمان نیز همین بودیم!) ، پاره کردن از دید ما، یافتن و واکاوی از دید فرزندانتان است. اتفاقا یکی از روشهای علاقمند کردن کودکان به مطالعه، سر و کار داشتن با ورق و کتاب است. از برگه ها و دفاتر بدون استفاده و دور ریز استفاده کنید و در دسترس کودکانتان قرار دهید تا با آن بازی کرده و پاره کنند. پس از مدتی مانند هر وسیله دیگر زمانی که از نو بودن و جذابیت اولیه افتاد دیگر سراغ آن نمی روند و میلی به پاره کردن ندارند. البته سن فرزندانتان هنوز خیلی کم است و این کارها طبیعی است.

* خانم م.م : در مورد اینکه از دیوار گچ میکنن و میخورن ..

 : گچ خوردن فرزند نشانه کمبود (شدید) کلسیم بدن است. این عارضه را جدی بگیرید! تابیدن آفتاب مستقیم  به پوست فرزند شما به مدت 5 الی 15 دقیقه در ساعات 8 تا 11 صبح یا عصر بسیار ضروری است. از شربت کلسیم نیز استفاده نمایید (= دستور تهیه آن را در این وبلاگ پیدا خواهید کرد: چهارسوی طب به آدرس http://doctor99.persianblog.ir ). موفق باشید.

* سلام. من خیلی دوست داشتم بچه هام رو آزاد آزاد بذارم (دو تا پسر تقریبا 20 ماهه). ولی حقیقتا خیلی وروجکن!  

-:  خدا صبرتان دهد! بزرگ کردن دوقلو، آن هم پسر(!)، حقیقتا سخته و نیاز به کمک دیگران دارد. (البته بر حسب اتفاق بدانید که ما هم در منزل گرفتار یک جفت از همین نوع هستیم و از این نظر شما را کاملا درک میکنیم) . درباره «حدود آزاد گذاشتن فرزند» و «راههای کنترل آنان» هر چه بنویسیم کم است. انشاءالله در همین زمینه مطلبی جداگانه نگارش می شود؛ انشاءالله مفید واقع بیفتد.

 در هفت سال اول زندگی یاد گیری منحصر در مشاهده رفتار دیگران است نه یاد دادن. یعنی کودک آن چیزی می شود که ..

تماشای تلویزیون (فقط به مدت یک ساعت در روز) باعث کندی رشد فرزندان زیر دوسال در یادگیری زبان و فراگیری مهارت‌های شناختی می‌گردد (کاهش 30 درصدی).این پژوهش در کودکان 14 ماهه بررسی شده است.

علت این امر کاهش فرصت صحبت با والدین، خصوصا مادر، و بازی و برقراری ارتباط با وی است.

(روزنامه رسالت 3 اسفند 89 به نقل از نتایج پژوهشی در نیویورک)